Toen ik vanochtend de vogelopvang binnen stapte,hoorde ik het bekende geschreeuw waar je oren pijn van doen alweer. Merels, spreeuwen, eksters, allemaal jonge vogels die honger hebben en dat ook goed laten merken. Met de bek wijd open schreeuwen ze om wat eten. Dus eerst maar eens de honger stillen van die jonkies. Meteen al een lastige klant, een ekster die zijn evenwicht niet goed kan bewaren en ook telkens uit zijn bak springt. Erg lastig om zo te voeren. Op naar de merels. Dat zijn er wel een stuk of 20, die allemaal tegelijk om eten schreeuwen. Als je klaar bent voel je je oren wel suizen. Soms is het kattenbrokje dat ze krijgen net wat te groot voor ze, dan gooien ze het gewoon weer weg. Verder met de koolmeesjes. Er zijn 3 hele kleine meesjes bij, nog net zo groot als een knikker. Die moeten uiterst voorzichtig gevoerd worden. Dan hebben we een bak met 4 vervelende kauwtjes. Ze schreeuwen de hele tijd om eten, dan kom ik eraan met kattenbrokken en dan zijn ze stil en willen ze niet meer eten. Dan ga ik weer, en je raad het al, ze beginnen weer te schreeuwen dat ze honger hebben. Dan is er ook nog een kraai, die stiekem als wij niet kijken, gewoon zelf kattenbrokjes zit te eten. Die vindt het gewoon fijn om gevoerd te worden door ons. Ook is er nog een jonge reiger, die niet echt veel zin heeft om te eten, en dat laat blijken ook. Monster zijn het, die jonge vogels.